Σε όλες τις ηπείρους, οι ποιμένες μοιράζονται μια κοινή γλώσσα

Νέες συγκρίσεις ρίχνουν φως στον τρόπο με τον οποίο οι κτηνοτρόφοι περιηγούνται στα αρπακτικά σε όλο τον κόσμο

Όταν μια ομάδα εταίρων της CoCo ταξίδεψε μέσα από τα πράσινα βουνά των Αστουριών και της Κανταβρίας αυτό το μήνα, περίμεναν να μάθουν για τις τοπικές ποιμενικές παραδόσεις και τις προκλήσεις που σχετίζονται με την παρουσία λύκων. Αυτό που δεν περίμεναν ήταν πώς οι συζητήσεις στη βόρεια Ισπανία θα αντικατόπτριζαν τις ιστορίες που γνώριζαν από την Ανατολική Αφρική.

Στο αγρόκτημα μετά το αγρόκτημα, από τις κοιλάδες του Onís έως τα τυροκομεία που βρίσκονται ανάμεσα σε ορεινά περάσματα, ένα θέμα συνέχισε να αναδύεται: Η ποιμενική κτηνοτροφία συνδέει τους ανθρώπους σε όλες τις ηπείρους μέσω ενός κοινού τρόπου θεώρησης της γης, των ζώων και της ίδιας της ζωής.

Μια στιγμή το αποτύπωσε αυτό τέλεια. Κατά την επίσκεψή τους στους ντόπιους αγρότες, η ομάδα παρατήρησε ένα παραδοσιακό ξύλινο ραβδί που ακουμπούσε σε έναν πέτρινο τοίχο. Φαινόταν εξαιρετικά οικείο. «Αυτό είναι το ίδιο ραβδί που χρησιμοποιούν οι ποιμένες στην Τανζανία«Υπενθύμισε ένας εταίρος. Το ίδιο εργαλείο, διαμορφωμένο από αιώνες πρακτικής βοσκής, εμφανίζεται και στα δύο μέρη, παρόλο που οι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν ανεξάρτητα.

Για την Ana Grau Valenciano, από CITA, ο οποίος πέρασε περισσότερα από δέκα χρόνια δουλεύοντας με ποιμενικές κοινότητες στην Τανζανία για τη διαχείριση της ζωής μαζί με τα λιοντάρια, η ομοιότητα τρέχει βαθύτερα από τα εργαλεία. 

Αν και τα πλαίσια διαφέρουν —στην Τανζανία οι θηρευτές ενέχουν κινδύνους τόσο για το ζωικό κεφάλαιο όσο και, ενίοτε, για τους ανθρώπους, ενώ στην Ισπανία οι συγκρούσεις με τους λύκους επηρεάζουν μόνο το ζωικό κεφάλαιο— η υποκείμενη ποιμενική κοσμοθεωρία παραμένει αξιοσημείωτα παρόμοια.

Αυτή η ταυτότητα αντηχούσε κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης με τη Σάρα και τον Ρουμπέν. Quesería Enrique Remisπου βόσκουν τα ζώα τους σε περιοχές όπου περιφέρονται λύκοι. Καθώς η ομάδα περπατούσε στα ορεινά βοσκοτόπια τους, η Ana μοιράστηκε ιστορίες για τη δουλειά της με κοινότητες που συνυπήρχαν με λιοντάρια στην Τανζανία.

Ενώ οι θηρευτές διαφέρουν, ορισμένες υποκείμενες προκλήσεις —διατήρηση της εκτατικής βόσκησης, προστασία του ζωικού κεφαλαίου και διατήρηση των πολιτιστικών παραδόσεων— υπερβαίνουν τη γεωγραφία. Λιοντάρια ή λύκοι, βουνά ή σαβάνες, ο ρυθμός της ποιμενικής ζωής αντηχεί σε όλες τις ηπείρους. 

Το ταξίδι άφησε την ομάδα με μια ανανεωμένη κατανόηση: το έργο τους υπερβαίνει τη διαχείριση της άγριας ζωής και μιλά για κοινή κληρονομιά. Και μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεται είναι ένα απλό ξύλινο ραβδί για να αποκαλύψει πόσο συνδεδεμένοι είναι πραγματικά αυτοί οι κόσμοι.