CoCo na 29. Międzynarodowej Konferencji poświęconej badaniom nad niedźwiedziami i zarządzaniu populacjami tych zwierząt
| Date |
Date
-
|
| Location |
Location
Pescasseroli, Włochy
|
| Organizer |
Organizer
Rewilding Europe, Parco Nazionale d'Abruzzo, Lazio e Molise, Rewilding Apennines, Salviamo L'orso, in collaboration with Municipality of Pescasseroli
|
W dniach od 20 do 25 września 2026 r. w Pescasseroli we Włoszech odbyła się 29. Międzynarodowa Konferencja poświęcona badaniom nad niedźwiedziami i zarządzaniu populacjami tych zwierząt. Konferencja ta została zorganizowana równolegle z konferencją podsumowującą inicjatywę LIFE Bear-Smart Corridors (LBSC), a wspólnym tematem obu wydarzeń było współistnienie ludzi i niedźwiedzi. Wspólna konferencja zgromadziła naukowców, specjalistów, przedstawicieli władz, organizacji pozarządowych oraz społeczności lokalnych w celu wymiany wiedzy, wyników badań i praktycznych doświadczeń.
Organizację CoCo reprezentowało trzech partnerów, którzy wnieśli spostrzeżenia oparte na doświadczeniach terenowych zebranych w Rumunii, na Słowacji i w Grecji: Ioan-Mihai Pop (ICDCRM), Robin Rigg (Uniwersytet w Lublanie) oraz Dimitris Bormpoudakis (CALLISTO). Ich wkład wzbogacił międzynarodowe dyskusje na temat ochrony niedźwiedzi i współistnienia z nimi o cenne lokalne perspektywy, pokazując, w jaki sposób dzielenie się doświadczeniami z różnych obszarów pomaga połączyć badania naukowe z praktycznymi realiami życia u boku niedźwiedzi.
Kto przeżyje, kto zginie, a kto powróci? Tendencje demograficzne w interwencjach ratunkowych dotyczących niedźwiedzi brunatnych w Rumunii
Ioan-Mihai Pop przedstawił analizę rumuńskiego Krajowego Rejestru Interwencji Ratunkowych dotyczących Niedźwiedzi, badającą, które płcie i grupy wiekowe niedźwiedzi biorą udział w interakcjach między ludźmi a niedźwiedziami w osadach w rumuńskich Karpatach oraz które z nich są najczęściej poddawane eutanazji. Wyniki ujawniły wyraźne różnice między grupami: samice z młodymi oraz dorosłe samce charakteryzowały się najwyższą intensywnością interwencji, natomiast śmiertelne zakończenia były najczęstsze w przypadku samic bez młodych oraz dorosłych samców. Te wstępne wyniki sugerują, że obecne praktyki interwencji w sytuacjach kryzysowych w nieproporcjonalny sposób wpływają na określone grupy demograficzne, co może mieć potencjalne konsekwencje dla struktury populacji.
„Złotowłosa” czy „Anna Karenina”? Zasady i strategie zarządzania populacją niedźwiedzi
W swojej prezentacji Robin Rigg omówił różne aspekty zarządzania populacją niedźwiedzi z dwóch kontrastujących perspektyw: zasady „Złotowłosej”, która dąży do znalezienia złotego środka między skrajnościami, oraz zasady „Anny Kareniny”, zgodnie z którą wszystkie kluczowe czynniki muszą być ze sobą zharmonizowane, aby osiągnąć sukces – innymi słowy, istnieje więcej sposobów na porażkę niż na sukces. Na przykładzie Słowacji opisał, jak odradzającej się populacji niedźwiedzi brunatnych w słowackich Karpatach Zachodnich towarzyszył wzrost liczby ataków, zainteresowanie mediów i kontrowersje polityczne. Kolejne rządy prowadziły diametralnie różne polityki – od priorytetowego traktowania środków nieśmiercionośnych po masowe odstrzały – co doprowadziło do polaryzacji stanowisk. Rigg przedstawił projekt CoCo jako próbę pogodzenia tych poglądów i osiągnięcia równowagi korzystnej zarówno dla ludzi, jak i dla dzikiej przyrody.
Współpraca interesariuszy w społecznościach „Bear-Smart”
Dimitris Bormpoudakis przedstawił nowe podejście metodologiczne, opracowane w ramach projektu LIFE „Bear-Smart Corridors”, służące monitorowaniu współpracy interesariuszy w ramach procesów partycypacyjnych: społeczności „Bear-Smart”. Analiza przeprowadzona na podstawie 37 spotkań w 11 społecznościach Bear-Smart we Włoszech i Grecji wykazała, że organizacje pozarządowe zajmujące się ochroną środowiska, organy zarządzające obszarami chronionymi oraz prefektury były grupami interesariuszy zabierającymi głos najczęściej, podczas gdy hodowcy zwierząt, leśnicy, przedsiębiorcy i pracownicy branży turystycznej oraz przedstawiciele lokalnych stowarzyszeń zabierali głos średnio często. Schemat zaangażowania we wszystkich grupach był zasadniczo podobny, pomimo różnic w bezwzględnej liczbie wypowiedzi.